Bugün Twitter hesabımda kitabının tablo içeren bir sayfasını twitter hesabımda şu notu düşerek paylaştıktan sonra beni takip eden birisi bu bloğunu bulup bana iletti. 23 Kasım 2017 tarihli twitim:

Selim Çalışkan adlı arkadaş, 2013 yılında”Türkçe Kuran, Türkçe Namaz: Tarihsel Değil, Mantıksal bir Bakış” adlı kitabının yayınlanmamış bir kopyasını bana hediye etmişti. Bu kitabı okuyan var mı?

Ben bir şey anlatırken okuyucunun neden-sonuç zincirini kaçırmamasına çalışıyorum. Yaptığım çıkarımların gerekçelerini elimden geldiğince sunmaya çalışıyorum. Çünkü böyle düşünebiliyoruz. Damdan düşme doğruları art arda sıraladığımızda kimseyi inandıramıyoruz, yalnızca kendimizden söz etmiş oluyoruz. Okuduklarımda ve dinlediklerimde de nedensellik zincirini gözetiyorum. Anlatının bir yerinde bir kopukluk, öncüllerle vargılar arasında bir atlama gördüğümde bu bir sorun oluyor, çünkü yazarın anlattığını anlamakta başarısız olmuş oluyorum. Veya yazar anlatmakta başarısız olmuş oluyor. Yılmaz’ın yeniden sıraya dizdiği Kuran’da bu dizginin “ben öyle uygun gördüm” dışında bir gerekçesini göremiyorum. Bu demek oluyor ki yarın bir başkası farklı bir dizgiyle ortaya çıksa, hangisinin daha doğru olduğu konusunda “okuyucu karar verecek”. Kuran’ı doğru sıraya dizme rekabeti mi yaşayacağız? Aklıma Kilise Reformu geliyor. Bir alay rahip kendi Kitabı Mukaddes yorumunu yapıyor ve çoğu zaman istemeyerek kendi mezhebini kurmuş oluyor. Bu mezhepler öyle kolay kolay ara bulamıyorlar, sık sık boğaz boğaza geliyorlar. Açıkçası Kuran’ın buyruklarını ödünsüz yerine getirme konusunda acımasızca rekabet edeceksek, yanında gelecek her türlü olumsuzluğa razıyım. Ama böyle bir geleceğin işaretlerini göremiyorum. Tersine, Hristiyan Reformu’na benzer bir geleceğin işaretlerini görüyorum. Kuran’ın içine modernizmi sığdırmaya çalışan bolca adam görüyorum. Söz ve eylem ayrılığında olan bolca adam (“şair”) görüyorum.

Ayrıca Kuran’ın sırasıyla oynamaya başlayıp iniş sırası, anlam bütünlüğü olan sıralama gibi kategoriler oluşturmaya başlayacaksak, başka bir konuyu önceden halletmiş olmalıyız diye düşünüyorum: Orijinal metnin bozulmadan bize ulaşıp ulaşmadığı konusunda kesin bir fikre sahip miyiz? Bu konuda (herhangi bir yönde) kesin bir fikir sahibi olmaksızın sırasıyla oynamak (buna “iniş sırası”nı doğru kabul etmek de dahil) bana doğru gelmiyor.

Aslında bu çok öncelikli bir konu da değil. Sonuçta şu veya bu sırayla, kitapta anlatılanlara tutarlı bir anlam verebiliyor ve bunu uygulayabiliyor olmamız gerek. Değilse bütün bu tartışmaların hiç bir önemi ve gereği yok. Kuran’ın buyruklarını uygulama gibi bir derdi olmayan kişileri teslim olmuş saymam olanaklı değil. Bu, onların Kuran’ın ne anlattığıyla ilgili yorumlarını ne kadar ciddiye alacağımı belirleyen önemli bir etmen.

Konuya gelirsek, Yılmaz’ın “salat”a verdiği anlamı yanlış buluyorum. Basitçe, ayetlerde yerli yerine oturmuyor bu anlam. Ayrıca Elçi’nin kendine gelen herkese maddi olarak yardım etmek gibi bir görevi yoktu. Elçi’nin öğretmek dışında bir görevi yoktu. Bu da “maddi ve manevi destek” (veya doğru Türkçesiyle maddi ve ahlaki yardım) anlamını çürütmeye yetiyor. Elçi’nin görevi Kuran’ı öğretmek olduğuna göre salat sözcüğü Kuran’ı öğretmek anlamında kullanılmış olmalı. Yalnızca ahlaki yardım deseydi buna itiraz etmezdim çünkü Kuran zaten ahlak anlatıyor. Daha sonra ayrıntılı olarak yazacağım, 99 ayetin 98’inde bu anlamda bir sorun çıkmıyor. Tek bir ayet var aşamadığım, onu halletmek için Türkçeyi veya Arapçayı çok iyi bilen birilerinin yardımına gerek duyuyorum. Bu konuyu hala yazmıyor olmamın nedeni “Salat”ı karşılayacak uygun Türkçe sözcüğü bulamamış olmam.

Türkçe Kuran Türkçe Namaz yazımda anlattığım şey ise salat değil, bildiğimiz namaz. Namaz kılınacaksa Türkçe kılınmalı diyorum. “Salat”ın namaz olmadığına eminim. Ama bir mescitte Türkçe namaz kılınmaya başlarsa koşa koşa gider cemaate katılırım. Çünkü yazımda da bazı işaretlerini verdiğim üzere bunun çok iyi sonuçları olacağını düşünüyorum. Uzun sözün kısası bir şeyleri yıkıp bozmak, “Reform” yapmak değil basitçe düzeltmek istiyorum.