Vakitlerle ilgili bir sorum var. Geleneğe göre kılınan namazları bilirsiniz; nerede olursam olayım, hemen kılıp aradan çıksın diye 5 dakikada, samimiyetsiz bir şekilde eda edilebilir. Şimdi, eğer salatın Kur’an çalışması olduğunu kabul edersek, bu öyle 3-5 dakikada yapıp aradan çıkartılacak bir şey olamaz. Hakkıyla yapılmalı. Konuyu şuraya bağlamak istiyorum: Eğer günde iki vakit olduğunu varsayarsak, bu vakitlerin mutlaka sabah-akşam gibi belirli ve sabit vakitlerde mi yapılması şart? Eğer öyle olursa, işler yine samimiyetsiz bir döngüye girer. Çünkü insan akşamları dışarıda, bir etkinlikte, misafirlikte veya işte olabiliyor. O zaman yine şöyle bir durum ortaya çıkar: “Ben gidip bir 15 dakika Kur’an okuyup geleyim.” Yani yine “aradan çıksın” düşüncesine dönüşebilir. Veya sabah çok erkenden işe gitmiş olabiliyor insan. Patronunuza “Ben gidip bir 15 dakika Kur’an okuyup geleyim” mi diyeceksiniz? Bu ne kadar verimli bir Kur’an çalışması olabilir ki?

Demek istediğim, sabit vakitlerde yapılan ibadetler bir süre sonra robotik ve zorunlu bir döngüye dönüşüyor ve sonuç olarak samimiyetsiz bir salat ortaya çıkıyor. Yani, acaba günde iki kez vaktimiz olduğunda mı yapmalıyız? Buna izin var mı? Yoksa mutlaka sabit vakitlerde mi yapmalıyız?

73:20 Ayetini baz alarak : Kolayınıza geldiği zaman okuyuna dikkat çekmek isterim. Bazı çeviriler bu ayeti kolayınıza geleni okuyun diye çevirmiş ama Süleymaniye Vakfı ve Mehmet Okuyan gibi isimler bu ayeti Kolayına geldiği zaman okuyun diye çevirmiş.
Bu konuda düşüncelerinizi merak ediyorum.
Teşekkürler

Sorum hem Ömer arkadaşa hem de geçeğinkitabı’na… Kadr Suresi’nde neden Kur’an’ın inişi fecre kadar? (Neden olmasın demeyin bir sebeb-sonuç ilişkisi olmalı; yoksa öğlene kadar derdi buna da neden olmasın derdik, ) Güneş doğar doğmaz Kur’an inmeyi durduruyor mu? Yoksa buradaki “fecr” aydınlanmayı mı sembolize ediyor? Evet ise, Kur’an çalışmayı acaba güneşin ışıklarına göre aramasak da “aydınlanana kadar yani X konusunda karanlıklar içerisindeyken (gece) Kur’an çalış deniliyor olabilir mi?

….Ayrıca siz de “tegumü” ifadesini “gece uykusundan uyanıp kalkmak” gibi bir şekilde anlamışsınız.

buna da katılıyorum….

Öte yandan Kuran çalışmak “3 sayfa okudum anladım” gibi, matematik veya tarih yazılısına çalışır gibi çalışılacak bir şey mi? Günü böyle sistematik periyotlara bölerek sizce Kuran gibi bir Kitabı özümsemek, özümsetmek mümkün mü? Bize Kurandan anladığınıza göre 24 saatlik bir “Kuran dersi” senaryosu kurabilir misiniz?

Ayrıca siz de “tegumü” ifadesini “gece uykusundan uyanıp kalkmak” gibi bir şekilde anlamışsınız. Beriki de “vücudun dimdik oldun, dosdoğru kıl” olarak anlamış. “akimu” ve türevlerinin yataktan kalkmak ile ilgisi yok.

Vustanın vasat olmadığının farkındayım. Yalnızca adlandırmak için orta demeyi seçtim. Zaten benim anladığıma göre bu salâtın ortada olma durumu da var. Yani herkesin katılıp dinlediği, aynı aynı salât eden evlerin ortasında, birlikte izlenen salât.

Efendinin kökenini biliyorum. Çalab, idi gibi karşılıkları artık kullanılmadığı ve unutulduğu için rab sözcüğüne en yakın karşılığı kullanmak doğrudur. Bu elbette geçici bir çözümdür. Türkçeleştirmek gerekir. Benim anladığıma göre bunun Türkçesi yetiştirgendir. Rab olarak bırakmak en kötüsüdür çünkü rab sözcüğü Türkçede rab anlamına gelmiyor. Konuyu Arapça denkliği yazımda açıkladım. Çevirileri Ali Rıza Safa’nın mealinden yazıyorum. Safa rab sözcüğüne en uygun karşılığı kullanmış.

Köle, kulun Farsçasıdır. Biz Allah’ın köleleriyiz. Köle, “haksızlığa uğrayan insan” demek değildir.

Vakit ayırıp okuyun lütfen. Umarım daha çok şey çıkar. Salâtın geleneksel yorumundaki apaçık çelişkileri çözmeye çalışan kaç kişiye rastladınız?