Herhangi bir eleştiriye “karışmayın” diye karşılık verilmez. Eleştiriyle karışma ayrı şeylerdir. Evet, bir eleştiri karışma önerisini veya çağrısını da içerebilir. Ama benim eleştirimde böyle bir çağrı yok. Diyanet var olacaksa ezanı ya Türkçe okutacak ya Arapça. Veya kaldıracak. Bunlar arasında tarafsız kalması mümkün değil. Bu durumda hangisini seçerse seçsin “bize karışılmasın” diyen bir kesim var olacak. Bu tartışmayı sağlıklı yürütmenin yolu “bize karışılmasın”dan geçmiyor. Yoksa İslam’ın bir buyruğu olduğu söylenen başörtüsünü hümanizm dininin “özgürlük” kavramı üzerinden savunanların durumuna düşeriz. Özgürlükte doğru veya yanlış yoktur, “bana karışma” vardır yalnızca. Gücü yeten öbürünü döver, adını da “bana karışma” kor. Özgürlük budur. Din özgürlüğü de budur. Hem özgürlüğü hem doğruları aynı anda savunamayız.

Faiz yemeyi eleştirmediğini değil, hafife aldığını söyledim. Hiç eleştirmese “hafife aldığını” söylemek yersiz olurdu zaten. Yaşamda öncelikler vardır. Konu İslam’sa riba ve ezan arasındaki öncelik sıralaması tartışmaya yer bırakmayacak kadar açıktır, nesneldir. Bu önceliği tersine çevirmek ciddi bir sorundur. Herhangi bir şeye bahane aramıyorum. Okursanız bu sayfalarda rejim eleştirisi bulabilirsiniz.