Vakitlerle ilgili bir sorum var. Geleneğe göre kılınan namazları bilirsiniz; nerede olursam olayım, hemen kılıp aradan çıksın diye 5 dakikada, samimiyetsiz bir şekilde eda edilebilir. Şimdi, eğer salatın Kur’an çalışması olduğunu kabul edersek, bu öyle 3-5 dakikada yapıp aradan çıkartılacak bir şey olamaz. Hakkıyla yapılmalı. Konuyu şuraya bağlamak istiyorum: Eğer günde iki vakit olduğunu varsayarsak, bu vakitlerin mutlaka sabah-akşam gibi belirli ve sabit vakitlerde mi yapılması şart? Eğer öyle olursa, işler yine samimiyetsiz bir döngüye girer. Çünkü insan akşamları dışarıda, bir etkinlikte, misafirlikte veya işte olabiliyor. O zaman yine şöyle bir durum ortaya çıkar: “Ben gidip bir 15 dakika Kur’an okuyup geleyim.” Yani yine “aradan çıksın” düşüncesine dönüşebilir. Veya sabah çok erkenden işe gitmiş olabiliyor insan. Patronunuza “Ben gidip bir 15 dakika Kur’an okuyup geleyim” mi diyeceksiniz? Bu ne kadar verimli bir Kur’an çalışması olabilir ki?

Demek istediğim, sabit vakitlerde yapılan ibadetler bir süre sonra robotik ve zorunlu bir döngüye dönüşüyor ve sonuç olarak samimiyetsiz bir salat ortaya çıkıyor. Yani, acaba günde iki kez vaktimiz olduğunda mı yapmalıyız? Buna izin var mı? Yoksa mutlaka sabit vakitlerde mi yapmalıyız?

73:20 Ayetini baz alarak : Kolayınıza geldiği zaman okuyuna dikkat çekmek isterim. Bazı çeviriler bu ayeti kolayınıza geleni okuyun diye çevirmiş ama Süleymaniye Vakfı ve Mehmet Okuyan gibi isimler bu ayeti Kolayına geldiği zaman okuyun diye çevirmiş.
Bu konuda düşüncelerinizi merak ediyorum.
Teşekkürler